Kajetan Sosnowski (1913-1987), Obraz 12,13-2, 1963

Proweniencja
Warszawa, kolekcja prywatna

W pierwszej połowie lat 60. Kajetan Sosnowski stworzył serię obrazów, w których zamiast pędzla do rozprowadzania farby na płótnie używał dłoni. Skupiał się w nich na analizie podstawowych form i materii testując możliwości medium malarskiego. Przestrzeń obrazu traktował z precyzją naukową, jak pole badawcze. Obrazy z tego czasu mają bogatą fakturę, przywodzą na myśl wizje kosmosu w momencie jego powstania. Podstawowy problem jaki podejmował w nich Sosnowski to światło uchwycone w obrazie jako blask w wielobarwnej poświacie. Poświata ta narasta od brzegów płótna w kierunku jego centralnej części. O obrazach tych pisał Julian Przyboś, że przekroczyły granicę malarstwa abstrakcyjnego a Sosnowski stworzył nimi nową odmianę malarstwa pozaabstrakcyjnego a zarazem nie figuralnego (Przyboś J., Głód widzialności, w: „Kultura”, 1965, nr 28). Oferowana praca to jedna z największych pod względem formatu kompozycji z pierwszej połowy lat 60. Z feerii barw wydobywa się światło, które spiralnym ruchem zdaje się wychodzić na zewnątrz obrazu. Niesamowity efekt żywiołu potęguje mięsista materia malarska. Praca Kajetana Sosnowskiego namalowana w 1963 roku należy do najciekawszych oferowanych na rynku aukcyjnym w ostatnich latach.